W pierwszych miesiącach 2026 roku obserwatorzy śledzili kometę C/2026 A1 (MAPS), zaliczaną do tzw. sungrazerów, czyli obiektów przechodzących ekstremalnie blisko Słońca. Kulminacja jej aktywności miała przypaść na moment peryhelium, gdy komety zwykle osiągają największą jasność z powodu gwałtownego ogrzewania i intensywnego uwalniania gazu oraz pyłu.
Tym razem scenariusz był inny. Peryhelium wypadło 4 kwietnia 2026 o 16:18 i właśnie w tym krytycznym etapie lotu kometa uległa dezintegracji. W praktyce oznacza to, że jądro – zwarte ciało lodowo-pyłowe będące „rdzeniem” komety – przestało istnieć jako spójny obiekt. Dalsze obserwacje mają rozstrzygnąć, czy pozostaną po niej jedynie szybko rozpraszające się resztki, czy też pojawią się krótkotrwałe fragmenty zdolne do tworzenia szczątkowej komy.
Co to są sungrazery i dlaczego tak często nie wracają z peryhelium
Sungrazer to kometa, której orbita prowadzi bardzo blisko Słońca, czasem w odległościach porównywalnych z rozmiarami samej korony słonecznej. Dla C/2026 A1 (MAPS) podano przejście w odległości około 160 000 km od fotosfery. To dystans mniejszy niż połowa odległości Ziemia-Księżyc i zaledwie ułamek średnicy Słońca, która wynosi około 1,39 mln km.
Źródło: SOHO / NASA
