W poniedziałek 23 marca wieczorem na zachodnim niebie dojdzie do koniunkcji Księżyca z gromadą otwartą Plejady. Zjawisko będzie widoczne krótko po zachodzie Słońca i potrwa przez pierwsze godziny nocy.
Księżyc znajdzie się w fazie 26%, co oznacza, że jego tarcza będzie oświetlona w niewielkim stopniu. Widoczne będzie również światło popielate, czyli słabe oświetlenie ciemnej części tarczy przez światło odbite od Ziemi. Dzięki temu struktura całego dysku będzie czytelna także poza jasnym sierpem.
Plejady, znane także jako M45, będą widoczne nieco poniżej Księżyca. Oba obiekty znajdą się stosunkowo blisko siebie na sferze niebieskiej, co ułatwi ich jednoczesną identyfikację.
Określenie „Siedem Sióstr” odnosi się do tradycyjnej nazwy Plejad, wywodzącej się z mitologii greckiej. Według niej gromada reprezentuje siedem córek tytana Atlasa i nimfy Plejone. Alkione, Asterope (często rozróżniana jako Sterope), Celaeno, Elektra, Maja, Merope oraz Tajgete. W astronomii ich imiona zostały przypisane najjaśniejszym gwiazdom gromady, które tworzą charakterystyczny układ widoczny na niebie.
Parametry zjawiska i położenie na niebie
Minimalny dystans kątowy między Księżycem a Plejadami wyniesie około 4,5 stopnia. To odległość na tyle mała, że oba obiekty zmieszczą się w jednym polu widzenia lornetki oraz w szerokokątnych kadrach fotograficznych.
Około godziny 19:00 Księżyc będzie znajdował się na wysokości około 45 stopni nad zachodnim horyzontem. Plejady pozostaną nieco niżej, w tej samej części nieba. W kolejnych godzinach oba obiekty będą stopniowo obniżać swoje położenie, zbliżając się do linii horyzontu.
Jasność Księżyca nie będzie jeszcze na tyle duża, by całkowicie tłumić słabsze gwiazdy gromady. W dobrych warunkach atmosferycznych możliwe będzie dostrzeżenie kilku najjaśniejszych składników Plejad nawet gołym okiem.
Obserwacje i możliwości fotograficzne
Koniunkcja stworzy korzystne warunki do obserwacji wizualnych i astrofotografii. Lornetki pozwolą objąć jednocześnie Księżyc i gromadę, ukazując kontrast między jasnym sierpem a skupiskiem gwiazd.
Dla fotografii wystarczające będą ogniskowe rzędu 50–200 mm, które pozwolą uchwycić oba obiekty w jednym kadrze. Obecność światła popielatego dodatkowo wzbogaci obraz, wprowadzając subtelną strukturę nieoświetlonej części tarczy.
Zbliżenie będzie widać od zmierzchu do około godziny 23, dlatego obserwacje warto rozpocząć bezpośrednio po zmierzchu. Wraz z upływem czasu oba obiekty będą zbliżać się do horyzontu, pogarszając warunki widoczności.
