W piątek 20 marca, w pierwszy wieczór astronomicznej wiosny, na zachodnim niebie pojawi się układ trzech wyraźnych obiektów. Po godzinie 19 widoczna będzie koniunkcja Wenus i bardzo młodego Księżyca, a kilka minut później przez tę samą część nieba przeleci Międzynarodowa Stacja Kosmiczna.
Księżyc będzie w fazie cienkiego sierpa o oświetleniu około 3–3,5%, co oznacza bardzo wąski kształt tuż po nowiu. Wenus, jako najjaśniejsza planeta widoczna wieczorem, znajdzie się poniżej niego i będzie dominować jasnością w tej części nieba.
Oba obiekty pojawią się nisko nad zachodnim horyzontem już w trakcie zmierzchu, kiedy wysokość Wenus wyniesie około 7°, a Księżyca około 13°.
Parametry zjawiska i przebieg przelotu stacji kosmicznej
Minimalna odległość kątowa między Księżycem a Wenus wyniesie około 5°, co pozwoli objąć oba obiekty jednym kadrem fotograficznym przy ogniskowych rzędu 100–200 mm. Wraz z postępem zmierzchu ich wysokość będzie szybko maleć.
Dodatkowym elementem będzie przelot Międzynarodowej Stacji Kosmicznej. Około godziny 19:09 pojawi się ona nad zachodnim horyzontem i rozpocznie jasny przelot przez niebo. Jasność ISS w ostatnich dniach osiąga wartości poniżej -3 magnitudo, co czyni ją jednym z najjaśniejszych obiektów na niebie i pozwala na obserwacje nawet przy jeszcze rozświetlonym tle nieba.
Trajektoria przelotu przebiegnie w pobliżu Wenus i Księżyca, a w wybranych lokalizacjach w południowej Polsce możliwe będzie geometryczne wyrównanie toru lotu stacji z pozycją obu obiektów. W skrajnych przypadkach oznacza to możliwość przejścia ISS na tle tarczy Wenus lub cienkiego sierpa Księżyca, co jest zjawiskiem krótkotrwałym i wymaga dokładnego dopasowania miejsca obserwacji.
Warunki obserwacyjne i możliwości rejestracji zjawiska
Warunki do obserwacji będą zależne od przejrzystości powietrza i odsłoniętego zachodniego horyzontu. Niska elewacja obiektów oznacza silny wpływ ekstynkcji atmosferycznej, dlatego kluczowe będzie wybranie miejsca bez przeszkód terenowych.
Cienki sierp Księżyca przy oświetleniu około 3% umożliwi rejestrację światła popielatego, szczególnie w późniejszej fazie zmierzchu, gdy kontrast między niebem a nieoświetloną częścią tarczy wzrośnie. Wenus pozostanie wyraźnym punktem odniesienia, ułatwiając lokalizację całego układu.
Przelot ISS będzie dynamicznym elementem zjawiska, trwającym kilka minut. Krótkie ekspozycje pozwolą uchwycić stację jako jasny punkt, natomiast dłuższe czasy naświetlania umożliwią zapis jej toru na tle Księżyca i Wenus.
Zjawisko będzie jednorazowe w tej konfiguracji geometrycznej i ograniczone do krótkiego przedziału czasowego tuż po zachodzie Słońca.
