Poniedziałek, 6 kwietnia 2026 roku, zapisze się w historii jako dzień, w którym człowiek oficjalnie zapuścił się w przestrzeń kosmiczną dalej niż kiedykolwiek wcześniej. Załoga misji Artemis II nie tylko pobiła rekord odległości od Ziemi, ale dostarczyła dowodów na to, że Srebrny Glob wciąż potrafi zaskakiwać nawet najlepiej wyszkolonych astronautów.
„Wyspy światła” i błyski uderzeniowe
Podczas przelotu zaledwie 6500 kilometrów nad powierzchnią Księżyca, załoga przeprowadziła intensywne obserwacje geologiczne. Największe wrażenie na astronautach zrobił Basen Orientale, który Victor Glover określił mianem „Wielkiego Kanionu Księżyca”. Dzięki doskonałym warunkom oświetleniowym, załoga mogła dostrzec trójwymiarowe struktury klifów i unikalne tekstury przypominające pofalowaną lawę.
Najbardziej sensacyjnym punktem relacji były jednak błyski uderzeniowe. Astronauci zgłosili zaobserwowanie od 4 do 6 uderzeń meteoroidów w powierzchnię Księżyca. Takie obserwacje „na żywo” są rzadkością i dostarczają cennych danych na temat aktywności drobnych obiektów w pobliżu Srebrnego Globu.
Zaćmienie Słońca widziane z głębokiego kosmosu
W nocy z poniedziałku na wtorek załoga doświadczyła zjawiska, którego nie da się zobaczyć z Ziemi w tej formie – zaćmienia Słońca przez tarczę Księżyca z perspektywy statku kosmicznego.
Źródło: NASA
- Korona słoneczna: Opisana jako niezwykle symetryczna z wyraźnymi pióropuszami.
- Planety: W ciemności wywołanej zaćmieniem astronauci bez trudu dostrzegli krwistoczerwonego Marsa oraz Saturna.
- Światło popielate: Dzięki odbiciu światła od Ziemi (tzw. Earthshine), powierzchnia Księżyca pozostawała widoczna nawet w cieniu.
Zdjęcie na okładce: NASA
