W środę 17 czerwca 2026 roku po zachodzie Słońca nad zachodnim i północno-zachodnim horyzontem dojdzie do bliskiej koniunkcji Księżyca z Wenus. Odległość kątowa między obiektami wyniesie około pół stopnia, czyli mniej więcej tyle, ile wynosi średnica tarczy Księżyca na niebie.
To zjawisko będzie dobrze widoczne z terenu Polski, ale bardzo nisko nad horyzontem. Do obserwacji konieczny będzie odsłonięty kierunek zachodni i północno-zachodni, bez budynków, drzew, wzniesień oraz innych przeszkód terenowych.
Koniunkcja Księżyca z Wenus po zachodzie Słońca
Koniunkcja Księżyca z Wenus 17 czerwca będzie należeć do zjawisk o małej separacji kątowej. Księżyc będzie oświetlony tylko w 10 procentach. Oznacza to bardzo wąski sierp, widoczny krótko po zachodzie Słońca na jasnym jeszcze tle nieba. Przy dobrej przejrzystości atmosfery powinna być widoczna także nieoświetlona część tarczy, rozjaśniona światłem popielatym.
Światło popielate powstaje wtedy, gdy światło słoneczne odbija się od Ziemi, pada na nocną stronę Księżyca i wraca w stronę obserwatora. W praktyce pozwala to dostrzec pełny zarys tarczy mimo tego, że bezpośrednio przez Słońce oświetlony będzie tylko jej cienki fragment.
Pół stopnia między Księżycem a Wenus. Tak wygląda bliskie spotkanie na niebie
Separacja około pół stopnia oznacza, że Wenus znajdzie się bardzo blisko krawędzi tarczy Księżyca. Nie będzie to zakrycie planety przez Księżyc, lecz koniunkcja o bardzo małym dystansie kątowym, wystarczająco bliska, aby zjawisko wyróżniało się na tle typowych układów planet i Księżyca.
Wenus będzie widoczna jako jasny punkt na niebie zmierzchowym. Ze względu na dużą jasność planety jej odnalezienie powinno być możliwe gołym okiem, pod warunkiem że obserwator ma czysty widok na nisko położony fragment zachodniego horyzontu.
Gdzie patrzeć i jak fotografować Księżyc z Wenus
Obserwacje należy rozpocząć po zachodzie Słońca, kierując wzrok na niebo zachodnie i północno-zachodnie. Najlepsze będą miejsca z otwartą linią widnokręgu: pola, brzegi jezior, wzniesienia z widokiem na zachód oraz otwarte przestrzenie poza zwartą zabudową.
Do obserwacji wystarczy nieuzbrojony wzrok, ale lornetka ułatwi dostrzeżenie światła popielatego i dokładnego położenia Wenus względem sierpa Księżyca. Przy tak małej odległości kątowej oba obiekty powinny zmieścić się w jednym polu widzenia standardowej lornetki astronomicznej lub turystycznej.
Zjawisko będzie bardzo fotogeniczne i przyjazne do wykonania prostych astrofotografii obiektów Układu Słonecznego. Wystarczy aparat z krótkim teleobiektywem albo smartfon ustawiony stabilnie na statywie. Najważniejsze będzie zachowanie krótkiego czasu ekspozycji, aby nie przepalić jasnej Wenus i oświetlonego sierpa Księżyca, a jednocześnie zarejestrować słabsze światło popielate na nieoświetlonej części tarczy.
